در یاد مهدی سحابی

من می‌گویم که قانون بی‌ترحم هنر این است که انسان‌ها بمیرند و خود ما هم با چشیدن همه‌ی رنج‌ها بمیریم تا نه سبزه‌ی فراموشی که سبزه‌ی زندگی ِ جاوید بروید، سبزه‌ی انبوه ِ آثار بارور که نسل‌ها و نسل‌ها می‌آیند و شادمانه، بدون غم ِ آنانی که زیرش خفته‌اند، بر آن به «چاشت روی سبزه» می نشینند.

مارسل پروست / مهدی سحابی
/ 0 نظر / 6 بازدید